koscioly


Przyszowa, kościół św. Mikołaja PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
piątek, 02 sierpnia 2013 05:26

Przyszowa, kościół św. Mikołaja

Przyszowa, miejscowość w powiecie limanowskim (województwo małopolskie).
HISTORIA. Parafia w Przyszowej istniała już w 1325 r. a kolejną wzmiankę przynosi w XV w. Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis Jana Długosza. W latach 1577-1608 kościół został zajęty na zbór przez arian, którzy sprofanowali i zdewastowali świątynię tak, że nie nadawała się do celów kultu. W jej miejsce w 1612 r. Marcin Wierzbięta, ówczesny właściciel wsi ufundował nowy, także drewniany kościół. Jego konsekracji dokonał w 1638 r. biskup sufragan krakowski Tomasz Oborski. Kościół ten został rozebrany w 1901 r. a w jego miejsce wzniesiono w latach 1901-06 obecną murowaną świątynię według projektu architekta Teodora Talowskiego. Budowę kościoła finansowali parafianie oraz dziedzice przyszowscy: Józef Żuk-Skarszewski i jego syn Adam. Konsekracji kościoła dokonał w 1913 r. biskup tarnowski Leon Wałęga.
ARCHITEKTURA. Neogotycki, zbudowany z cegły i kamienia. Złożony z nawy, rozszerzającej się na wysokości kaplic bocznych, tworzących rodzaj transeptu oraz z prezbiterium, równego szerokością nawie, zamkniętego trójbocznie. Po bokach prezbiterium dostawione są dwie przybudówki zakrystyjne. Fasada frontowa zwieńczona jest trójkątnym szczytem z olbrzymim posągiem Chrystusa, poniżej wielkie ostrołukowe okno zdobione motywem rozety. Na zewnątrz kościół opięty jest uskokowymi przyporami i obwiedziony gzymsem arkadkowym. Wnętrze oświetlają duże okna ostrołukowe. Nakryty jest dachami dwuspadowymi z wieżyczką na sygnaturkę z latarnią nad skrzyżowaniem nawy z kaplicami. Wnętrze nakrywają sklepienia gwiaździste. Polichromię wnętrza ornamentalną i figuralną wykonał w 1939 r. Adam Miksz z Żywca.
WYPOSAŻENIE WNETRZA częściowo przeniesione ze starego kościoła, częściowo neogotyckie. Ołtarz główny neogotycki z 1953 r., w formie tryptyku, zaprojektowany przez Czesława Lenczowskiego. W polu środkowym obraz św. Mikołaja, malowany przez Cz. Lenczowskiego w 1955 r. a na zasuwie barokowy obraz Ukrzyżowania z XVIII w. Powyżej umieszczona jest płaskorzeźba z przedstawieniem Boga Ojca i Ducha Świętego pod postacią gołębicy w otoczeniu aniołów. W bocznych polach figury św. Józefa po lewej i św. Jana Chrzciciela po prawej. Przy tęczy ustawione dwa ołtarze boczne neogotyckie, wykonane w 1907 r. przez Wojciecha Samka według projektu T. Talowskiego. W lewym ołtarzu łaskami słynący obraz Matki Bożej Wspomożenia Wiernych z XVI w. W prawym figura Najświętszego Serca Pana Jezusa. W ramionach transeptu dwa kolejne ołtarze boczne późnobarokowe z XVIII w. W lewym ołtarzu figura Madonny z Dzieciątkiem, będąca kopią XIV-wiecznej gotyckiej rzeźby przeniesionej do Muzeum Diecezjalnego w Tarnowie. W prawym ołtarzu obraz Przemienienie Pańskie. W prezbiterium ambona późnobarokowa z XVIII w. Chrzcielnica kamienna , wczesnobarokowa z 1617 r., z kartuszami na których herby Strzemię i Ostroga. Organy 22-głosowe wykonał Józef Brylla z Krapkowic w 1958 r. Dawne 10-głosowe organy ze starego kościoła, pochodzące z 1. połowy XIX w., znajduję się obecnie w Muzeum Organów Śląskich w Katowicach. Na wieżyczce na sygnaturkę zawieszony dzwon Mikołaj nieustalonego odlewu z 1732 r. o wadze 75 kg.
DZWONNICA neogotycka, wolnostojąca, murowana z cegły, o trzech arkadowych kondygnacjach zwężających się ku górze, nakryta daszkiem namiotowym. Dzwony: 1. Mikołaj z 1927 r., wykonany w Odlewni dzwonów Schwabe w Białej, waga 500 kg; 2. Jan, waga 250 kg i Maria waga 125 kg, oba wykonane w 1986 r. w Odlewni dzwonów Felczyńskich w Przemyślu.

LITERATURA

Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Parafie ziemi limanowskiej, opr. zb., Proszówki 2009
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001
Strona internetowa: http://www.swmikolaj.ovh.org (dostęp 01.08.2013)

Poprawiony: sobota, 03 sierpnia 2013 10:25
 
Kanina, kościół św. Marii Magdaleny PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
niedziela, 21 lipca 2013 21:05

Kanina, kościół św. Marii Magdaleny

Kanina, miejscowość w powiecie limanowskim (województwo małopolskie).
HISTORIA. Parafia w Kaninie powstała w 2. połowie XV w, pierwsza wzmianka o jej istnieniu pochodzi z 1513 r. Obecny kościół zbudowany został w latach 1886-94 na miejscu starszej drewnianej świątyni, spalonej w 1886 r. Konsekracji kościoła dokonał biskup tarnowski Ignacy Łobos w 1898 r. W 1959 r. przebudowany został hełm na wieży kościoła.
ARCHITEKTURA. Eklektyczny z wyraźną dominacją cech stylu neoromańskiego. Murowany z cegły z użyciem kamienia. Złożony z prostokątnej trójprzęsłowej nawy oraz znacznie węższego i krótkiego prezbiterium, zamkniętego trójbocznie. Do prezbiterium od północy przylega zakrystia. Od południa do nawy dostawiony jest niewielki przedsionek. Od frontu wieża wtopiona w nawę, lekko wysunięta przed lico fasady. Podzielona na cztery kondygnacje, czworoboczna, przechodząca w ośmiobok w najwyższej kondygnacji, nakryta hełmem ostrosłupowym. Elewacje zewnętrzne opięte są uskokowymi przyporami, między którymi w nawie mieszczą się podwójne, zamknięte półkoliście okna. Analogiczne ale pojedyncze okna oświetlają wnętrze prezbiterium. Kościół nakrywają dachy dwuspadowe, z wieżyczką na sygnaturkę z latarnią nad nawą. Wewnątrz nawa nakryta jest sklepieniem kolebkowym, spływającym na pilastry. Ściany wewnątrz pokryte są cyklem obrazów ze scenami z życia świętych, historii kościoła oraz parafii. Autorem malowideł był w 1959 r. Czesław Lenczowski.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA pochodzi przeważnie z czasu budowy obecnego kościoła. Składają się na nie cztery ołtarze, ambona, chrzcielnica i organy. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem. W lewym ołtarzu bocznym obraz Modlącej się św. Marii Magdaleny, zasłonięty w dolnej części płaskorzeźbioną Pietą. W prawym ołtarzu obraz św. Józefa z małym Jezusem. Organy 8-głosowe wykonane w 1902 r. przez Tomasza Falla ze Szczyrzyca. Trzy dzwony odlane w 1958 r.: Maryja, Maria Magdalena i św. Józef.

LITERATURA

Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Parafie ziemi limanowskiej, opr. zb., Proszówki 2009
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001

Poprawiony: niedziela, 21 lipca 2013 21:24
 
Chomranice, kościół Imienia NMP PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
czwartek, 11 lipca 2013 13:35

Chomranice, kościół Imienia NMP

Chomranice, miejscowość w powiecie nowosądeckim (województwo małopolskie).
HISTORIA. Parafia w Chomranicach powstała zapewne w 2. połowie XIII w. Pierwsza wzmianka o jej istnieniu pochodzi z 1326 r. Poprzedni kościół w latach 1556-1601 użytkowany był przez arian, którzy zdewastowali świątynię. Obecny kościół zbudowany został w 1692 r. z fundacji Stanisława Krzesza, sędziego bieckiego. Konsekracji kościoła dokonał biskup Stanisław Szembek, ówczesny sufragan krakowski, późniejszy arcybiskup gnieźnieński i prymas polski. Kościół został powiększony w końcu XIX w. o kaplicę oraz około 1910 r. o murowany przedsionek.
ARCHITEKTURA. Drewniany, o konstrukcji zrębowej, oszalowany, kryty gontem, z murowanym przedsionkiem. Złożony z prostokątnej nawy i węższego prezbiterium, zamkniętego trójbocznie. Po obu bokach prezbiterium symetryczne przybudówki, od północy zakrystia a od południa kaplica. Przy nawie od zachodu nieco węższy murowany przedsionek. Prezbiterium i nawa nakryte są wspólnym dachem dwuspadowym z połaciami przechodzącymi nad przybudówki przy prezbiterium. Nad przedsionkiem również dach dwuspadowy nieznacznie obniżony. Nad nawą baniasta wieżyczka na sygnaturkę z latarnią. Wewnątrz pozorne sklepienia kolebkowe, w nawie z płaskimi odcinkami po bokach. Polichromia figuralna i ornamentalna, malowana w 1966 r. przez Annę Pawłowską. Na suficie w zakrystii prymitywna polichromia ornamentalna z 1767 r.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Ołtarz główny rokokowy z 2. połowy XVIII w., z obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem z XVI w. oraz z bramkami na których ustawione są rzeźby śś. Stanisława i Wojciecha. Dwa ołtarze boczne ustawione przy tęczy rokokowe z 2. połowy XVIII w., oba z kartuszami z herbem Szreniawa. W lewym ołtarzu nowy obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Dwa ołtarze boczne ustawione w nawie, rokokowe z 2. połowy XVIII w. o fantazyjnie wygiętych retabulach. Ołtarz w kaplicy barokowy z około połowy XVII w. z obrazem Veraikon z 1. połowy XVII w. Ambona i dwa konfesjonały barokowe z XVIII w. Chrzcielnica kamienna z 1565 r. Organy 8-głosowe nieustalonego pochodzenia. Obraz barokowy Matki Bożej Siedmiu Boleści z XVIII w. Rzeźby: Chrystus Zmartwychwstały z XVIII w. oraz dwa krucyfiksy barokowe o charakterze ludowym z XVIII-XIX w. Tablice nagrobne, marmurowe: 1. Marcina Mieroszewskiego, cześnika kijowskiego i konfederata barskiego z końca XVIII w.; 2. Wojciecha Paszyca (zm. 1771), towarzysza husarskiego; 3. Andrzeja Trzetrzewińskiego (zm. 1811), klasycystyczna; 4. Agnieszki Trzetrzewińskiej (zm. 1886). Na wieżyczce na sygnaturkę zawieszony dzwon (sygnaturka) z 1767 r., odlany przez Gaspara Kramnitza z fundacji Adama Potockiego, stolnika mścisławskiego.
DZWONNICA wolnostojąca, wzniesiona zapewne współcześnie z kościołem. Drewniana, konstrukcji słupowej, o ścianach zwężających się ku górze, z nadwieszaną izbicą i namiotowym hełmem. Na niej zawieszone trzy dzwony wykonane w Odlewni dzwonów Felczyńskich w Przemyślu: 1. Maria z 1950 r.; 2. Najświętsze Serce Jezusa z 1961 r.; 3. Józef z 1961 r.

LITERATURA

Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. I, Województwo krakowskie, z. 10, Powiat nowosądecki, Warszawa 1953
Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001

Strona internetowa: http://www.chomranice.planty.pl/historia.html (data dostępu 11.07.2013)

Poprawiony: czwartek, 11 lipca 2013 14:56
 
Męcina, kościół św. Antoniego Pustelnika PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
sobota, 29 czerwca 2013 20:59

Męcina, kościół św. Antoniego Pustelnika

Męcina, miejscowość w powiecie limanowskim.
HISTORIA. Pierwsza wzmianka o parafii w Męcinie pochodzi z 1325 r., jednak powstałą ona wcześniej zapewne w 2. połowie XIII w. o pierwotnym drewnianym gotyckim kościele informuje Jan Długosz w swoim Liber Beneficiorum. W latach 1565-1605 kościół znalazł się w rękach Arian. Odzyskany przez katolików kościół był w złym stanie i wkrótce został rozebrany. Na jego miejscu w 1685 r. wzniesiono obecny kościół, być może z wykorzystaniem starszych elementów. Konsekracji świątyni dokonał biskup sufragan krakowski Stanisław Szembek około 1692 r. Kościół w XVIII w. został powiększony przez dobudowę kaplicy od strony południowej i wieży.
ARCHITEKTURA. Kościół drewniany, wzniesiony w konstrukcji zrębowej, z wieżą o konstrukcji słupowej. Złożony z nawy i węższego prezbiterium, zamkniętego trójbocznie. Przy nawie od południa dobudowana kaplica a od zachodu wieża. Przy prezbiterium od północy zakrystia. Kaplica zamknięta trójbocznie. Wieża kwadratowa, podzielona na dwie kondygnacje, z których górna jest wyraźnie węższa, nakryta jest hełmem baniastym z latarnią. Prezbiterium i nawę nakrywa dach dwuspadowy, jednokalenicowy. Także dwuspadowy dach nakrywa kaplicę. Wnętrza nakryte są stropami płaskimi. Belka tęczowa barokowa, wygięta. Chór muzyczny o wygiętym parapecie, neorenesansowy z 1895 r. Wejście do zakrystii posiada wykrój w kształcie tzw. oślego grzbietu, zapewne z XVI w., pochodzący z poprzedniego kościoła. Polichromia wykonana w 1888 r. z motywami ornamentalnymi pokrywającymi ściany oraz scenami figuralnymi przedstawionymi na sklepieniach. W prezbiterium widnieje Trójca Święta, w nawie Matka Boża Niepokalanie Poczęta unosząca się na obłokach w otoczeniu aniołków, w kruchcie pod wieżą scena Ofiarowania Jezusa w Świątyni a w kaplicy Modlitwa Chrystusa w Ogrojcu.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Ołtarz główny późnobarokowy z połowy XVIII w. z barokowym obrazem Ecce Homo z 1697 r. Dwa ołtarze późnobarokowe z połowy XVIII w., w lewym obraz Matki Bożej Różańcowej, sprowadzony z Wiednia w 1687 r., w prawym ołtarzu obraz św. Antoniego Opata z około 1700 r. Ołtarz w kaplicy rokokowy z 2. połowy XVIII w. z obrazem Serca Pana Jezusa i rzeźbami śś. Ignacego Loyoli i Jakuba Apostoła. Ambona rokowa z 2. połowa XVIII w. Chrzcielnica drewniana, barokowa z 1608 r. Dwa konfesjonały rokokowe z 2. połowy z XVIII w. Ławy z XVIII w. Rzeźby: Krucyfiks gotycki z XV w., trzy krucyfiksy barokowe i św. Jan Nepomucen z połowy XVIII w. Obrazy: św. Anna Samotrzeć i Męczeństwo św. Wojciecha, zapewne fragment tryptyku późnogotyckiego z XVI w., Ecce Homo z XVII w., św. Jan Kanty, Św. Barbara z XVII w., Św. Jerzy z XVII w., św. Stanisław Kostka z 1715 r. i stacje Drogi Krzyżowej, sprowadzone z Wiednia w 1875 r. Organy 8-głosowe, remontowane przez Józefa Stacha z Ujanowic. Dzwon z 1711 roku odlany przez gdańskiego ludwisarza Absaloma Wittwercka.

LITERATURA

Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. I, Województwo krakowskie, z. 7, Powiat limanowski, Warszawa 1953
Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacia, opr. zb., Pruszków 2001
Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Parafie ziemi limanowskiej, opr. zb., Proszówki 2009
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001
Strona internetowa: http://www.mecina.diecezja.tarnow.pl/

Poprawiony: czwartek, 11 lipca 2013 20:25
 
Pisarzowa, kościół św. Jana Ewangelisty PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
niedziela, 16 czerwca 2013 06:36

Pisarzowa, kościół św. Jana Ewangelisty

Pisarzowa, miejscowość w powiecie limanowskim (wojewóztwo małopolskie).
HISTORIA. Parafia w Pisarzowej powstała około 1336 r. Poprzedni gotycki kościół z 1478 r. został rozebrany ze względu na zły stan techniczny. Jego elementy zostały wykorzystane przy budowie obecnego kościoła w 1713 r. Konsekracji świątyni w 1749 r. dokonał biskup sufragan krakowski Michał Kunicki. W 1875 r. kościół został powiększony przez przedłużenie nawy i dobudowę wieży. Kolejna rozbudowa miała miejsce na początku XX w. kiedy to od południa dobudowano kaplicę. Wreszcie w 1978 r. wieża została podwyższona o jedną kondygnację.
ARCHITEKTURA. Drewniany, wzniesiony w konstrukcji zrębowej z wieża o konstrukcji słupowej. Złożony z nawy i węższego, zamkniętego trójbocznie prezbiterium. Przy prezbiterium od północy zakrystia a od południa niewielki składzik. Przy nawie od południa kaplica, zamknięta trójbocznie a od frontu wieża. Wieża podzielona na trzy kondygnacje, nakryta hełmem baniastym z latarnią. Górna kondygnacja wieży za każdej strony przepruta okienkami o wykroju czwórliścia. Środkowa kondygnacja ozdobiona od południa dużym oknem w neogotyckim obramieniu zwieńczonym kwiatonami. Prezbiterium i nawę nakrywa dach dwuspadowy o wspólnej kalenicy z wieżyczką na sygnaturkę z latarnią. Kaplica także nakryta jest dachem dwuspadowym. Wewnątrz prezbiterium nakryte jest pozornym sklepieniem kolebkowym o łuku obniżonym, zaś nawa i kaplica nakryta jest stropami. Polichromia wnętra figuralna i ornamentalna, wykonana w 1897 r. przez Adolfa Gucwę. W prezbiterium na sklepieniu przedstawiony jest Zmartwychwstały Chrystus unoszący się nad grobem, którego pilnują dwaj żołnierze. Na sklepieniu nawy znajduje się scena Koronacji Najświętszej Marii Panny przez Trójcę Świętą, Maryi towarzyszą dwaj aniołowie, zaś nad postaciami Chrystusa i Boga Ojca unosi się Duch Święty pod postacią gołębicy.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Ołtarz główny barokowy z końca XVII w. z obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem, współczesnym ołtarzowi, promienistą glorią w zwieńczeniu i rzeźbami aniołów. Trzy ołtarze boczne, dwa z nich barokowe z końca XVII w. ustawione w nawie. W lewym ołtarzu umieszczony jest obraz Serca Pana Jezusa z 1892 r. a w zwieńczeniu Veraikon. W ołtarzu prawym znajduje się obraz śś. Anny i Maryi czytających Pismo Święte a w zwieńczeniu obraz św. Stanisława biskupa. Trzeci ołtarz boczny ustawiony w kaplicy, rokokowy z 2. połowy XVIII w. z obrazem Matki Bożej Różańcowej z XVII w. i w zwieńczeniu św. Jana Nepomucena w otoczeniu rzeźb aniołów. Ambona i konfesjonał rokokowe z 2. połowy XVIII w. Ławy z XVIII w. Chrzcielnica kamienna barokowa z XVII w. ustawiona w kaplicy. Organy 10-głosowe, wykonane przez Tomasa Falla w 1900 r., przebudowane w 1984 r. przez Stanisława Wilewskiego z Nockowej. Trzy dzwony, wszystkie wykonane w 1978 r. w Odlewni dzwonów Felczyńskich w Przemyślu: 1. św. Jan Ewangelista; 2. Matka Boska Nieustającej Pomocy; 3. św. Maksymilian Kolbe.

LITERATURA

Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. I, Województwo krakowskie, z. 7, Powiat limanowski, Warszawa 1953
Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacia, opr. zb., Pruszków 2001
Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Parafie ziemi limanowskiej, opr. zb., Proszówki 2009
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001

 

Poprawiony: niedziela, 16 czerwca 2013 07:32
 
«pierwszapoprzednia12345678910następnaostatnia»

Strona 3 z 60
Radyo dinle mp3 radyo muzik dinle sarki dinle radyolar muzik oyna oyun oyunus oyunlar r57.txt c99.txt hackerbox