koscioly


Jazowsko, kościół Nawiedzenia NMP PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
wtorek, 22 kwietnia 2014 07:34

Jazowsko, kościół Nawiedzenia NMP

Jazowsko, miejscowość w powiecie n0owosądeckim (województwo małopolskie).
HISTORIA. Parafia w Jazowsku powstała prawdopodobnie w 2. połowie XIII w. Pierwsza wzmianka o istnieniu tutejszej parafii pochodzi z 1310 r. Obecny kościół zbudowany został w latach 1705-1726, jego konsekracji dokonał w 1740 r. sufragan krakowski, biskup Michał Kunicki. Po 1780 r. dobudowano wieżę od frontu. Na przełomie XIX/XX w. kościół został powiększony o południową nawę boczną.
ARCHITEKTURA. Kościół jest barokowy, murowany, otynkowany, kryty blachą. Złożony z nawy i węższego prezbiterium, zamkniętego ścianą prostą. Przy prezbiterium od północy mieści się zakrystia ze skarbcem na piętrze. Do nawy od północy dostawiona jest kruchta z kaplicą i przedsionkiem, od południa dobudowana została nawa boczna, zaś od frontu przylega kwadratowa wieża, nakryta hełmem baniastym z latarnią. Dachy nad nawą i prezbiterium dwuspadowe, z wieżyczką na sygnaturkę nad nawą. Połacie dachu nad prezbiterium przechodzą nad przybudówki zakrystyjne. Nawa od zewnątrz opięta przyporami. Wnętrza poza nawą boczną nakryte są sklepieniami kolebkowymi z lunetami. Zachowały się trzy portale kamienne, barokowe z XVIII w., z nich dwa uszate. Polichromia wnętrza figuralna i ornamentalna z lat 1964-65, malowana przez Jerzego Ostrowskiego. W prezbiterium odsłonięty jest fragment barokowej polichromii z 1735 r. ze sceną Zwiastowania.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Ołtarz główny późnobarokowy z 2. ćw. XVIII w., z bramkami na których ustawione są posągi śś. Stanisława i Wojciecha. W polu środkowym gotycki obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem z 2. połowy XV w. z domalowanymi aniołami w początku XVII w. W zwieńczeniu ołtarza rzeźba NMP Wniebowziętej. Pięć ołtarzy bocznych. Dwa z nich ustawione przy tęczy, regencyjne z około 1730 r. Pierwszy, lewy z barokowymi obrazami z XVIII w. Śmierci św. Józefa w polu głównym i św. Jana Nepomucena w zwieńczeniu. Drugi, prawy z obrazami Najświętszego Serca Pana Jezusa z przełomu XIX i XX w. w polu środkowym i św. Jana Kantego z XVIII w. w zwieńczeniu. Trzeci ołtarz dawniej jako główny, obecnie ustawiony przy północnej ścianie nawy, późnorenesansowy z 1621 r., o bogatej dekoracji w stylu manieryzmu niderlandzkiego. W polu głównym obrazy Matki Bożej Różańcowej i św. Stanisława z XIX/XX w., zaś w predelli pierwotne obrazy ze scenami Modlitwy w Ogrójcu i Opłakiwania. Czwarty ołtarz w kaplicy, późnorenesansowy z 1. połowy XVII w., zdekompletowany, w nim obraz św. Franciszka z XIX/XX w. oraz cztery malowidła ewangelistów z XVII w. w polach bocznych. Piąty ołtarz w nawie bocznej, prowizoryczny z rzeźbą Piety. Chrzcielnica kamienna z XVII w. Ambona rokokowa z 1. połowy XVIII w. z malowidłami ewangelistów na parapecie. Rzeźbiona Grupa Ukrzyżowania, barokowo-ludowa z 2. połowy XVII w. Organy 13-głosowe wykonał w 1900 r. Tomasz Fall, organmistrz ze Szczyrzyca. Trzy dzwony wykonane w 1966 r. w Odlewni dzwonów Felczyńskich w Przemyślu: Maryja 720 kg; Jan 430 kg; Piotr 220 kg.

 LITERATURA

 Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Krasnowolski B., Leksykon zabytków architektury Małopolski, Warszawa 2013
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001
Strona internetowa: http://www.parafiajazowsko.pl/

Poprawiony: piątek, 23 maja 2014 04:34
 
Mikluszowice, kościół św. Jana Chrzciciela PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
sobota, 29 marca 2014 21:39

Mikluszowice, kościół św. Jana Chrzciciela

Mikluszowice, miejscowość w powiecie bocheńskim (województwo małopolskie)
HISTORIA. Parafia w Mikluszowicach powstała przypuszczalnie w XII w., pierwsza wzmianka o jej istnieniu pochodzi z 1326 r. Wiadomo, że obecny kościół jest co najmniej czwartym z kolei. Z 1440 r. pochodzi wzmianka istnieniu kościoła drewnianego. Krótko potem musiał on ulec zniszczeniu skoro w 1455 r. cieśla Maciej Mączka zawarł umowę z właścicielem dóbr w Mikluszowicach Mikołajem Cikowskim na budowę drewnianego kościoła. Maciej Mączka posiadał tytuł Cieśli Królewskiego i był budowniczym zachowanego do dziś kościoła św. Bartłomieja w Mogile (obecnie na terenie Krakowa). Wzniesiony przez Mączkę kościół uległ zniszczeniu w wyniku pożaru w 1653 r. Wkrótce z fundacji Aleksandra Michała Lubomirskiego wzniesiono kolejny drewniany kościół, który został konsekrowany w 1666 r. przez biskupa sufragana krakowskiego Mikołaja Oborskiego. Także ten kościół został zniszczony przez pożar w 1832 r. Obecny murowany kościół zbudowany został w latach 1858-63 a konsekracji świątyni dokonał w 1891 r. biskup tarnowski Ignacy Łobos. Kościół był odnawiany w 1896 r., przebudowano wtedy dach i wzniesiono nową wieżyczkę na sygnaturkę oraz przekształcono fasadę i powiększono okna. W latach 1920-21 kościół został odnowiony po szkodach wojennych z 1915 r.
ARCHITEKTURA. Kościół łączy w sobie cechy józefinizmu i późnego klasycyzmu. Zbudowany z cegły, otynkowany. Złożony z trójnawowego korpusu oraz węższego i krótkiego prezbiterium, zamkniętego ścianą prostą. Do prezbiterium od wschodu dostawiona jest zakrystia. Korpus poprzedza płytki przedsionek z nadbudowaną nad nim wieżą. Wieża czworoboczna o ściętych narożach, nakryta hełmem ostrosłupowym. Przedsionek nakryty jest trójkątnym frontonem, wspartym na pilastrach. W wejściu półkoliście zamknięty portal a nad nim okulus. Nad korpusem wznosi się spłaszczony dach dwuspadowy z wieżyczką na sygnaturkę z latarnią.  Elewacje boczne przeprute są dużymi półkolistymi oknami. Wewnątrz nawa główna otwarta do naw bocznych półkolistymi arkadami, wspartymi na czworobocznych filarach, które dźwigają sklepienia żaglaste. Polichromia wnętrza figuralna, pochodzi z początku XX w. W prezbiterium na sklepieniu umieszczona jest scena Koronacji NMP, w nawie głównej Chrystus w Ogrojcu, Przemienienie Pańskie i św. Izydor. W nawach bocznych przedstawione zostały postacie aniołów.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Ołtarze neobarokowe z 2. połowy XIX w. W ołtarzu głównym obraz śś. Janów Chrzciciela i Ewangelisty, namalowany przez Walerego Eliasza Radzikowskiego oraz obraz Ukrzyżowania na zasuwie. W ołtarzach w nawach bocznych umieszczone są obrazy, w lewym Matka Boża Różańcowa, w prawym św. Józef, namalowany przez Stanisława Fischera oraz obraz św. Mikołaja na zasuwie. Ołtarze przy filarach poświęcone są Najświętszemu Sercu Pana Jezusa lewy oraz Matce Bożej prawy. Chrzcielnica z 1850 r. z drewnianą pokrywą z rzeźbioną Grupą Chrztu w Jordanie. Rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego, późnogotycka z początku XVI w.  Organy 18-głosowe, wykonane w 1896 r. przez Jana Śliwińskiego, organmistrza ze Lwowa. Trzy dzwony, wszystkie wykonane w Odlewni dzwonów Felczyńskich w Przemyślu w 1948 r.: Jan Chrzciciel (800 kg.) i Maria (600 kg.) i Stanisław (300 kg.).


LITERATURA

Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Krasnowolski B., Leksykon zabytków architektury Małopolski, Warszawa 2013
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
Piątkowska Ł., Parafie Ziemi Bocheńskiej, Bochnia 2004
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001

Poprawiony: niedziela, 30 marca 2014 06:53
 
Grobla, kościół Imienia NMP PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   
piątek, 28 lutego 2014 21:58

Grobla, kościół Imienia NMP

Grobla, miejscowość w powiecie bocheńskim (województwo małopolskie).
HISTORIA. W roku 1906 biskup tarnowski Leon Wałęga utworzył w Grobli ekspozyturę niezależną od parafii Mikluszowice. W 1925 r. biskup Wałęga erygował w Grobli parafię. Obecny kościół wzniesiono w latach 1906-1909 pod kierunkiem budowniczego Kazimierza Kotłowskiego. Jako autora projektu kościoła B. Krasnowolski podaje architekta Jana Sas-Zubrzyckiego. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że kościół w Grobli mocno kontrastuje z innymi realizacjami Sas-Zubrzyckiego, chociażby surowością detalu architektonicznego.
ARCHITEKTURA. Neogotycki, murowany z cegły z użyciem kamienia. Jednonawowy, z transeptem i prezbiterium, zamkniętym trójbocznie. Od frontu przy nawie dostawiona wieża, do prezbiterium od północy i południa przylegają przybudówki zakrystyjne. Wieża kwadratowa o ściętych narożach, nakryta hełmem ostrosłupowym. Dachy nad kościołem dwuspadowe z neogotycką wieżyczką na sygnaturkę nad skrzyżowaniem naw. Na zewnątrz kościół opięty jest uskokowymi przyporami, między którymi mieszczą się ostrołukowe okna. Ramiona transeptu zamknięte są ścianami prostymi z parami bliźnich okien i zwieńczonymi trójkątnymi blendowymi szczytami. Polichromia wnętrza dekoracyjna z 1937 r. W jednym z okien witraż ze sceną Wniebowzięcia NMP wykonany w 1909 r. w firmie Żeleńskiego w Krakowie.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA jednolite, neogotyckie wykonane w latach 1909-1911 przez snycerza Antoniego Wróbla. Składają się na nie trzy ołtarze, ambona i ławy. Chrzcielnica kamienna, neogotycka z początku XX w. Organy 13-głosowe, wykonane w 1909 r. przez Tomasza Falla, organmistrza ze Szczyrzyca. Trzy dzwony odlane w 1958 r. w Odlewni dzwonów Felczyńskich w Przemyślu: Maria 700 kg, Józef 420 kg i bez nazwy 220 kg.

LITERATURA

Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacia, opr. zb., Pruszków 2001
Krasnowolski B., Leksykon zabytków architektury Małopolski, Warszawa 2013
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001

Poprawiony: sobota, 01 marca 2014 21:47
 
Moszczenica Niżna, kościół św. Mikołaja PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
poniedziałek, 10 lutego 2014 09:07

Moszczenica Niżna, kościół św. Mikołaja

Moszczenica Niżna, miejscowość w powiecie nowosądeckim (województwo małopolskie).
HISTORIA. Parafia w Moszczenicy Niżnej powstała w 1325 r. i istniała do roku 1573 r. kiedy to została wcielona do parafii w Starym Sączu. Obecny kościół zbudowany został w XVI lub XVII w.
ARCHITEKTURA. Kościół drewniany o cechach gotyckich, wzniesiony w konstrukcji zrębowej. Złożony z nawy i zamkniętego trójbocznie prezbiterium, otoczonego sobotami. Przy prezbiterium od północy zakrystia. Przy nawie od południa i zachodu przedsionki, południowy otwarty i wsparty na słupach. Kościół nakrywają pobite blachą wysokie dachy dwuspadowe o wspólnej kalenicy, z wydatnym okapem nad prezbiterium i wieżyczką na sygnaturkę z latarnią, nakrytą kopułką. Okna prostokątne po stronie południowej. Wnętrze nakryte jest pozornym sklepieniem kolebkowym, w nawie z płaskimi odcinkami stropowymi po bokach.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Ołtarz główny późnorenesansowy zapewne z początku XVII w., z barokowym obrazem św. Mikołaja z XVII w. w polu środkowym oraz gotyckim obrazem św. Zofii z córkami z 1480 r. w górnej kondygnacji. W nawie przy tęczy dwa ołtarze boczne o cechach późnorenesansowych. Ołtarz lewy z datą 1679 w formie tryptyku w ramie architektonicznej, w polu środkowym obraz NMP Niepokalanie Poczętej, na skrzydłach sceny Nawiedzenia, Narodzenia, Obrzezania i Chrystusa w świątyni a w zwieńczeniu Veraikon. Ołtarz prawy z datą 1646, z obrazem Ukrzyżowania w polu środkowym a na skrzydłach przedstawieni śś. Stanisław i Kinga oraz Anioł i Maria, zaś w zwieńczeniu obraz św. Mikołaja. Na Belce tęczowej krucyfiks późnogotycki z 1. połowy XVI w. Trzy obrazy, ludowe z XVIII w.: 1. Sąd Ostateczny; 2. Ukrzyżowanie; 3. Ecce Hcmo.
DZWONNICA wolnostojąca, współczesna kościołowi, drewniana o konstrukcji słupowej, kwadratowa o pochyłych ścianach z pozorną izbicą i nakryta dachem namiotowym. Dzwon Maria (63 kg), wykonany w Odlewni dzwonów Felczyńskich w Przemyślu w 1956 r.

LITERATURA

Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. I, Województwo krakowskie, z. 10, Powiat nowosądecki, Warszawa 1953
Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacia, opr. zb., Pruszków 2001
Krasnowolski B., Leksykon zabytków architektury Małopolski, Warszawa 2013
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001

Poprawiony: sobota, 20 grudnia 2014 22:31
 
Stary Sącz, kościół śś. Rocha i Sebastiana PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
piątek, 03 stycznia 2014 21:26

Stary Sącz, kościół cmentarny śś. Rocha i Sebastiana

Stary Sącz, miasto w powiecie nowosądeckim (województwo małopolskie).
HISTORIA. Kościół zbudowany został w latach 1643-44, być może z wykorzystaniem pozostałości poprzedniego kościoła z 1595 r. Obecnie wykorzystywany jest jako kaplica cmentarna.
ARCHITEKTURA. Wczesnobarokowy, zbudowany z kamienia. Złożony z krótkiej dwuprzęsłowej nawy i węższego prezbiterium, zamkniętego półkoliście. Nakryty jest dachami dwuspadowymi z dwiema wieżyczkami na sygnaturkę. Od zachodu większa wieżyczka, ośmioboczna nakryta hełmem baniastym a od wschodu mniejsza, kwadratowa, nakryta daszkiem namiotowym. Na fasadzie zachował się fragment fryzu sgraffitowego, biegnący przez całą jej szerokość. W dolnej części fasady mieści się portal zamknięty półkoliście. Drugi portal z 1643 r. w południowej elewacji jest zamurowany. Wnętrze oświetlają okna zamknięte półkoliście (nawa) i koliste (prezbiterium i fasada). W dolne fragmenty fasady i bocznych elewacji wmurowane są liczne epitafia. Wewnątrz nawa nakryta jest sklepieniem kolebkowym z lunetami, zaś prezbiterium nakrywa sklepienie hemisferyczne. Na sklepieniu nawy zachowały napisy związane zapewne z fundacją świątyni: inicjał Maria, herb Szreniawa i data 1643. Tęcza zamknięta jest łukiem lekko zaostrzonym.
WYPOSAŻENIE WNETRZA. Ołtarz główny renesansowo-barokowy z początku XVII w., z obrazem św. Rocha z XVII/XVIII w. w polu środkowym i płaskorzeźbą Chrystusa upadającego pod krzyżem, współczesną ołtarzowi oraz z rzeźbami dwóch świętych umieszczonych w niszach muszlowych i dwóch aniołów z Arma Christi. Dwa ołtarze boczne późnobarokowe z około 1700 r. i początku XVIII w., w jednym z nich rzeźba św. Rozalii z początku XVIII w. i w zwieńczeniu rzeźba św. Andrzeja z tegoż czasu. Dawna część środkowa tryptyku gotyckiego z około 1500 r., ze skośnie ustawionymi ściankami po bokach, na których znajdują się malowidła śś. Franciszka i Jana Ewangelisty. W środku w miejsce pierwotnej rzeźby Matki Bożej wstawiona barokowa rzeźba św. Weroniki z XVII/XVIII w. Organy z 2. połowy XIX w. Obraz barokowy św. Anny Samotrzeć z 1643 r. Dwie rzeźby barokowe: w tęczy Chrystus Ukrzyżowany ze św. Marią Magdaleną u stóp z 2. poł. XVII w. i Pieta z XVIII w. Na ścianach wiele tablic epitafijnych od XVIII do XX w., m.in. Andrzeja Piaseckiego (zm. 1897).

LITERATURA

Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. I, Województwo krakowskie, z. 10, Powiat nowosądecki, Warszawa 1953
Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Krasnowolski B., Leksykon zabytków architektury Małopolski, Warszawa 2013
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis

 

Poprawiony: wtorek, 07 stycznia 2014 22:48
 
«pierwszapoprzednia12345678910następnaostatnia»

Strona 3 z 62
Radyo dinle mp3 radyo muzik dinle sarki dinle radyolar muzik oyna oyun oyunus oyunlar r57.txt c99.txt hackerbox