koscioly


Czarny Potok, kościół św. Marcina PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
środa, 28 sierpnia 2013 12:45

Czarny Potok, kościół św. Marcina

Czarny Potok, miejscowość w powiecie nowosądeckim (województwo małopolskie).
HISTORIA. Pierwsza wzmianka o parafii w Czarnym Potoku pochodzi z 1325 r. jednak jej początki sięgają zapewne 2. połowy XIII w. Pierwotnie istniał tu drewniany kościół, który w 1449 r. został zastąpiony kolejnym, również drewnianym. Jego fundacji dokonali zapewne przedstawiciele rodu Ryterskich herbu Topór, którzy byli właścicielami wsi. Obecny kościół zbudowany został w 1755 r. Wraz z rozwojem kultu Matki Bożej Bolesnej kościół okazał się za mały i w 1906 r. został powiększony. Przedłużono wtedy nawę, dobudowano kaplicę oraz wieżę. Kolejna przebudowa miała miejsce w 1970 r. kiedy to w przyziemiu wieży zbudowano murowany przedsionek a jego ściany pobito gontem.
ARCHITEKTURA. Drewniany, zbudowany w konstrukcji zrębowej z wieżą o konstrukcji słupowej, o ścianach oszalowanych i dachach pokrytych blachą. Złożony z nawy i węższego prezbiterium, zamkniętego trójbocznie. Przy prezbiterium od północy zakrystia z niewielkim przedsionkiem. Przy nawie od południa kaplica prostokątna a od zachodu dostawiona kwadratowa wieża z przedsionkiem w przyziemiu. Nawę i prezbiterium nakrywa dach o wspólnej kalenicy z wieżyczką na sygnaturkę nad nawą. Kaplicę nakrywa dach trójspadowy. Wieża o pionowych ścianach, nakryta jest wydatnym hełmem w kształcie kulistej bani z latarnią i cebulastym zwieńczeniem. Wnętrze kościoła nakrywa pozorne sklepienie kolebkowe, w nawie z płaskimi odcinkami stropowymi po bokach. Polichromia wnętrza ornamentalna i figuralna wykonana w latach 1995-96 przez malarza Marka Niedojadło. Na sklepieniach przedstawione zostały sceny Koronacji Marii w prezbiterium i Wniebowzięcia w nawie. Tej ostatnie scenie towarzyszą czterej aniołowie, którzy trzymają kartusze z kolejnymi scenami z życia Marii: Zwiastowania, Nawiedzenia, Bożego Narodzenia i Ofiarowania Jezusa w świątyni. Na zachodniej ścianie nawy widnieje Veraicon a na bocznych ścianach Mojżesz i Eliasz. W kaplicy bocznej przedstawiona została scena Powrotu syna marnotrawnego oraz postaci śś. Faustyny Kowalskiej, Alberta Chmielowskiego i Kingi.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Ołtarz główny rokokowo-klasycystyczny z XVIII w. z dwiema późnorenesansowymi kręconymi kolumnami pochodzącymi ze starszego ołtarza z końca XVII w. W polu środkowym umieszczony barokowy obraz Piety, zwany też Opłakiwaniem z Czarnego Potoku namalowany w 1649 r., łaskami słynący od XVII w. Na zasuwie umieszczony obraz św. Marcina, namalowany w 1911 r. przez Romana Bieniasza. Po bokach dwie rzeźby św. Marcina, przedstawiające go jako legionistę rzymskiego i biskupa. W zwieńczeniu obraz św. Szczepana. Dwa ołtarze boczne, barokowe z 2. połowy XVII w. W polu środkowym lewego ołtarza obraz Serca Pana Jezusa z 1890 r., po bokach obrazy śś. Mikołaja i Bartłomieja oraz rzeźby śś. Barbary i Katarzyny, zaś w zwieńczeniu obraz św. Kazimierza. W polu środkowym prawego ołtarza obraz Matki Bożej Różańcowej z 1867 r. a w zwieńczeniu rzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem z XVII w. Ołtarz w kaplicy barokowo-klasycystyczny z XIX w. z rzeźbami ludowymi śś. Jana Nepomucena i Jana Chrzciciela oraz nowym posągiem św. Antoniego po środku. Ławy o dekoracji ludowej z XIX w. Chrzcielnica z 1925 r. Organy 9-głosowe powstałe w 1914 r. w firmie Rieger-Jaegerndorf. Obrazy: 1. Veraicon z XVII w.; NMP Niepokalanie Poczęta z 2. poł. XVIII w.; św. Rodzina z XVIII w.; Ukrzyżowanie malowane w 1831 r. przez Feliksa Hanoscha. W Muzeum Diecezjalnym w Tarnowie przechowywany jest gotycki obraz Opłakiwanie z Czarnego Potoku, powstały w połowie XV w. Rzeźby: 1. Chrystus Zmartwychwstały, późnogotycka z 1. ćw. XVI w.; 2-3. Śś. Piotr i Paweł, barokowo-ludowe z XVIII/XIX w.; cztery krucyfiksy barokowo-ludowe z XVIII-XIX w. Trzy dzwony: 1. Maria wykonany w 1948 r. w Odlewni dzwonów Schwabe w Białej (250 kg); 2. Andrzej Bobola nieustalonego odlewu (170 kg); 3. Józef nieustalonego odlewu w 1966 r. (350 kg)

LITERATURA

Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. I, Województwo krakowskie, z. 10, Powiat nowosądecki, Warszawa 1953
Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972

Kornecki M., Kościoły drewniane w Małopolsce, Kraków 1999

Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacia, opr. zb., Pruszków 2001
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J., Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001
ks. Szczebak W., Przewodnik po Sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej w Czarnym Potoku, Czarny Potok 2003
Strona internetowa: http://www.czarnypotok.iap.pl/pl

Poprawiony: środa, 09 października 2013 05:39
 
Przyszowa, kościół św. Mikołaja PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
piątek, 02 sierpnia 2013 05:26

Przyszowa, kościół św. Mikołaja

Przyszowa, miejscowość w powiecie limanowskim (województwo małopolskie).
HISTORIA. Parafia w Przyszowej istniała już w 1325 r. a kolejną wzmiankę przynosi w XV w. Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis Jana Długosza. W latach 1577-1608 kościół został zajęty na zbór przez arian, którzy sprofanowali i zdewastowali świątynię tak, że nie nadawała się do celów kultu. W jej miejsce w 1612 r. Marcin Wierzbięta, ówczesny właściciel wsi ufundował nowy, także drewniany kościół. Jego konsekracji dokonał w 1638 r. biskup sufragan krakowski Tomasz Oborski. Kościół ten został rozebrany w 1901 r. a w jego miejsce wzniesiono w latach 1901-06 obecną murowaną świątynię według projektu architekta Teodora Talowskiego. Budowę kościoła finansowali parafianie oraz dziedzice przyszowscy: Józef Żuk-Skarszewski i jego syn Adam. Konsekracji kościoła dokonał w 1913 r. biskup tarnowski Leon Wałęga.
ARCHITEKTURA. Neogotycki, zbudowany z cegły i kamienia. Złożony z nawy, rozszerzającej się na wysokości kaplic bocznych, tworzących rodzaj transeptu oraz z prezbiterium, równego szerokością nawie, zamkniętego trójbocznie. Po bokach prezbiterium dostawione są dwie przybudówki zakrystyjne. Fasada frontowa zwieńczona jest trójkątnym szczytem z olbrzymim posągiem Chrystusa, poniżej wielkie ostrołukowe okno zdobione motywem rozety. Na zewnątrz kościół opięty jest uskokowymi przyporami i obwiedziony gzymsem arkadkowym. Wnętrze oświetlają duże okna ostrołukowe. Nakryty jest dachami dwuspadowymi z wieżyczką na sygnaturkę z latarnią nad skrzyżowaniem nawy z kaplicami. Wnętrze nakrywają sklepienia gwiaździste. Polichromię wnętrza ornamentalną i figuralną wykonał w 1939 r. Adam Miksz z Żywca.
WYPOSAŻENIE WNETRZA częściowo przeniesione ze starego kościoła, częściowo neogotyckie. Ołtarz główny neogotycki z 1953 r., w formie tryptyku, zaprojektowany przez Czesława Lenczowskiego. W polu środkowym obraz św. Mikołaja, malowany przez Cz. Lenczowskiego w 1955 r. a na zasuwie barokowy obraz Ukrzyżowania z XVIII w. Powyżej umieszczona jest płaskorzeźba z przedstawieniem Boga Ojca i Ducha Świętego pod postacią gołębicy w otoczeniu aniołów. W bocznych polach figury św. Józefa po lewej i św. Jana Chrzciciela po prawej. Przy tęczy ustawione dwa ołtarze boczne neogotyckie, wykonane w 1907 r. przez Wojciecha Samka według projektu T. Talowskiego. W lewym ołtarzu łaskami słynący obraz Matki Bożej Wspomożenia Wiernych z XVI w. W prawym figura Najświętszego Serca Pana Jezusa. W ramionach transeptu dwa kolejne ołtarze boczne późnobarokowe z XVIII w. W lewym ołtarzu figura Madonny z Dzieciątkiem, będąca kopią XIV-wiecznej gotyckiej rzeźby przeniesionej do Muzeum Diecezjalnego w Tarnowie. W prawym ołtarzu obraz Przemienienie Pańskie. W prezbiterium ambona późnobarokowa z XVIII w. Chrzcielnica kamienna , wczesnobarokowa z 1617 r., z kartuszami na których herby Strzemię i Ostroga. Organy 22-głosowe wykonał Józef Brylla z Krapkowic w 1958 r. Dawne 10-głosowe organy ze starego kościoła, pochodzące z 1. połowy XIX w., znajduję się obecnie w Muzeum Organów Śląskich w Katowicach. Na wieżyczce na sygnaturkę zawieszony dzwon Mikołaj nieustalonego odlewu z 1732 r. o wadze 75 kg.
DZWONNICA neogotycka, wolnostojąca, murowana z cegły, o trzech arkadowych kondygnacjach zwężających się ku górze, nakryta daszkiem namiotowym. Dzwony: 1. Mikołaj z 1927 r., wykonany w Odlewni dzwonów Schwabe w Białej, waga 500 kg; 2. Jan, waga 250 kg i Maria waga 125 kg, oba wykonane w 1986 r. w Odlewni dzwonów Felczyńskich w Przemyślu.

LITERATURA

Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Parafie ziemi limanowskiej, opr. zb., Proszówki 2009
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001
Strona internetowa: http://www.swmikolaj.ovh.org (dostęp 01.08.2013)

Poprawiony: sobota, 03 sierpnia 2013 10:25
 
Kanina, kościół św. Marii Magdaleny PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
niedziela, 21 lipca 2013 21:05

Kanina, kościół św. Marii Magdaleny

Kanina, miejscowość w powiecie limanowskim (województwo małopolskie).
HISTORIA. Parafia w Kaninie powstała w 2. połowie XV w, pierwsza wzmianka o jej istnieniu pochodzi z 1513 r. Obecny kościół zbudowany został w latach 1886-94 na miejscu starszej drewnianej świątyni, spalonej w 1886 r. Konsekracji kościoła dokonał biskup tarnowski Ignacy Łobos w 1898 r. W 1959 r. przebudowany został hełm na wieży kościoła.
ARCHITEKTURA. Eklektyczny z wyraźną dominacją cech stylu neoromańskiego. Murowany z cegły z użyciem kamienia. Złożony z prostokątnej trójprzęsłowej nawy oraz znacznie węższego i krótkiego prezbiterium, zamkniętego trójbocznie. Do prezbiterium od północy przylega zakrystia. Od południa do nawy dostawiony jest niewielki przedsionek. Od frontu wieża wtopiona w nawę, lekko wysunięta przed lico fasady. Podzielona na cztery kondygnacje, czworoboczna, przechodząca w ośmiobok w najwyższej kondygnacji, nakryta hełmem ostrosłupowym. Elewacje zewnętrzne opięte są uskokowymi przyporami, między którymi w nawie mieszczą się podwójne, zamknięte półkoliście okna. Analogiczne ale pojedyncze okna oświetlają wnętrze prezbiterium. Kościół nakrywają dachy dwuspadowe, z wieżyczką na sygnaturkę z latarnią nad nawą. Wewnątrz nawa nakryta jest sklepieniem kolebkowym, spływającym na pilastry. Ściany wewnątrz pokryte są cyklem obrazów ze scenami z życia świętych, historii kościoła oraz parafii. Autorem malowideł był w 1959 r. Czesław Lenczowski.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA pochodzi przeważnie z czasu budowy obecnego kościoła. Składają się na nie cztery ołtarze, ambona, chrzcielnica i organy. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem. W lewym ołtarzu bocznym obraz Modlącej się św. Marii Magdaleny, zasłonięty w dolnej części płaskorzeźbioną Pietą. W prawym ołtarzu obraz św. Józefa z małym Jezusem. Organy 8-głosowe wykonane w 1902 r. przez Tomasza Falla ze Szczyrzyca. Trzy dzwony odlane w 1958 r.: Maryja, Maria Magdalena i św. Józef.

LITERATURA

Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Parafie ziemi limanowskiej, opr. zb., Proszówki 2009
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001

Poprawiony: niedziela, 21 lipca 2013 21:24
 
Chomranice, kościół Imienia NMP PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
czwartek, 11 lipca 2013 13:35

Chomranice, kościół Imienia NMP

Chomranice, miejscowość w powiecie nowosądeckim (województwo małopolskie).
HISTORIA. Parafia w Chomranicach powstała zapewne w 2. połowie XIII w. Pierwsza wzmianka o jej istnieniu pochodzi z 1326 r. Poprzedni kościół w latach 1556-1601 użytkowany był przez arian, którzy zdewastowali świątynię. Obecny kościół zbudowany został w 1692 r. z fundacji Stanisława Krzesza, sędziego bieckiego. Konsekracji kościoła dokonał biskup Stanisław Szembek, ówczesny sufragan krakowski, późniejszy arcybiskup gnieźnieński i prymas polski. Kościół został powiększony w końcu XIX w. o kaplicę oraz około 1910 r. o murowany przedsionek.
ARCHITEKTURA. Drewniany, o konstrukcji zrębowej, oszalowany, kryty gontem, z murowanym przedsionkiem. Złożony z prostokątnej nawy i węższego prezbiterium, zamkniętego trójbocznie. Po obu bokach prezbiterium symetryczne przybudówki, od północy zakrystia a od południa kaplica. Przy nawie od zachodu nieco węższy murowany przedsionek. Prezbiterium i nawa nakryte są wspólnym dachem dwuspadowym z połaciami przechodzącymi nad przybudówki przy prezbiterium. Nad przedsionkiem również dach dwuspadowy nieznacznie obniżony. Nad nawą baniasta wieżyczka na sygnaturkę z latarnią. Wewnątrz pozorne sklepienia kolebkowe, w nawie z płaskimi odcinkami po bokach. Polichromia figuralna i ornamentalna, malowana w 1966 r. przez Annę Pawłowską. Na suficie w zakrystii prymitywna polichromia ornamentalna z 1767 r.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Ołtarz główny rokokowy z 2. połowy XVIII w., z obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem z XVI w. oraz z bramkami na których ustawione są rzeźby śś. Stanisława i Wojciecha. Dwa ołtarze boczne ustawione przy tęczy rokokowe z 2. połowy XVIII w., oba z kartuszami z herbem Szreniawa. W lewym ołtarzu nowy obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Dwa ołtarze boczne ustawione w nawie, rokokowe z 2. połowy XVIII w. o fantazyjnie wygiętych retabulach. Ołtarz w kaplicy barokowy z około połowy XVII w. z obrazem Veraikon z 1. połowy XVII w. Ambona i dwa konfesjonały barokowe z XVIII w. Chrzcielnica kamienna z 1565 r. Organy 8-głosowe nieustalonego pochodzenia. Obraz barokowy Matki Bożej Siedmiu Boleści z XVIII w. Rzeźby: Chrystus Zmartwychwstały z XVIII w. oraz dwa krucyfiksy barokowe o charakterze ludowym z XVIII-XIX w. Tablice nagrobne, marmurowe: 1. Marcina Mieroszewskiego, cześnika kijowskiego i konfederata barskiego z końca XVIII w.; 2. Wojciecha Paszyca (zm. 1771), towarzysza husarskiego; 3. Andrzeja Trzetrzewińskiego (zm. 1811), klasycystyczna; 4. Agnieszki Trzetrzewińskiej (zm. 1886). Na wieżyczce na sygnaturkę zawieszony dzwon (sygnaturka) z 1767 r., odlany przez Gaspara Kramnitza z fundacji Adama Potockiego, stolnika mścisławskiego.
DZWONNICA wolnostojąca, wzniesiona zapewne współcześnie z kościołem. Drewniana, konstrukcji słupowej, o ścianach zwężających się ku górze, z nadwieszaną izbicą i namiotowym hełmem. Na niej zawieszone trzy dzwony wykonane w Odlewni dzwonów Felczyńskich w Przemyślu: 1. Maria z 1950 r.; 2. Najświętsze Serce Jezusa z 1961 r.; 3. Józef z 1961 r.

LITERATURA

Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. I, Województwo krakowskie, z. 10, Powiat nowosądecki, Warszawa 1953
Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001

Strona internetowa: http://www.chomranice.planty.pl/historia.html (data dostępu 11.07.2013)

Poprawiony: czwartek, 11 lipca 2013 14:56
 
Męcina, kościół św. Antoniego Pustelnika PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
sobota, 29 czerwca 2013 20:59

Męcina, kościół św. Antoniego Pustelnika

Męcina, miejscowość w powiecie limanowskim.
HISTORIA. Pierwsza wzmianka o parafii w Męcinie pochodzi z 1325 r., jednak powstałą ona wcześniej zapewne w 2. połowie XIII w. o pierwotnym drewnianym gotyckim kościele informuje Jan Długosz w swoim Liber Beneficiorum. W latach 1565-1605 kościół znalazł się w rękach Arian. Odzyskany przez katolików kościół był w złym stanie i wkrótce został rozebrany. Na jego miejscu w 1685 r. wzniesiono obecny kościół, być może z wykorzystaniem starszych elementów. Konsekracji świątyni dokonał biskup sufragan krakowski Stanisław Szembek około 1692 r. Kościół w XVIII w. został powiększony przez dobudowę kaplicy od strony południowej i wieży.
ARCHITEKTURA. Kościół drewniany, wzniesiony w konstrukcji zrębowej, z wieżą o konstrukcji słupowej. Złożony z nawy i węższego prezbiterium, zamkniętego trójbocznie. Przy nawie od południa dobudowana kaplica a od zachodu wieża. Przy prezbiterium od północy zakrystia. Kaplica zamknięta trójbocznie. Wieża kwadratowa, podzielona na dwie kondygnacje, z których górna jest wyraźnie węższa, nakryta jest hełmem baniastym z latarnią. Prezbiterium i nawę nakrywa dach dwuspadowy, jednokalenicowy. Także dwuspadowy dach nakrywa kaplicę. Wnętrza nakryte są stropami płaskimi. Belka tęczowa barokowa, wygięta. Chór muzyczny o wygiętym parapecie, neorenesansowy z 1895 r. Wejście do zakrystii posiada wykrój w kształcie tzw. oślego grzbietu, zapewne z XVI w., pochodzący z poprzedniego kościoła. Polichromia wykonana w 1888 r. z motywami ornamentalnymi pokrywającymi ściany oraz scenami figuralnymi przedstawionymi na sklepieniach. W prezbiterium widnieje Trójca Święta, w nawie Matka Boża Niepokalanie Poczęta unosząca się na obłokach w otoczeniu aniołków, w kruchcie pod wieżą scena Ofiarowania Jezusa w Świątyni a w kaplicy Modlitwa Chrystusa w Ogrojcu.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Ołtarz główny późnobarokowy z połowy XVIII w. z barokowym obrazem Ecce Homo z 1697 r. Dwa ołtarze późnobarokowe z połowy XVIII w., w lewym obraz Matki Bożej Różańcowej, sprowadzony z Wiednia w 1687 r., w prawym ołtarzu obraz św. Antoniego Opata z około 1700 r. Ołtarz w kaplicy rokokowy z 2. połowy XVIII w. z obrazem Serca Pana Jezusa i rzeźbami śś. Ignacego Loyoli i Jakuba Apostoła. Ambona rokowa z 2. połowa XVIII w. Chrzcielnica drewniana, barokowa z 1608 r. Dwa konfesjonały rokokowe z 2. połowy z XVIII w. Ławy z XVIII w. Rzeźby: Krucyfiks gotycki z XV w., trzy krucyfiksy barokowe i św. Jan Nepomucen z połowy XVIII w. Obrazy: św. Anna Samotrzeć i Męczeństwo św. Wojciecha, zapewne fragment tryptyku późnogotyckiego z XVI w., Ecce Homo z XVII w., św. Jan Kanty, Św. Barbara z XVII w., Św. Jerzy z XVII w., św. Stanisław Kostka z 1715 r. i stacje Drogi Krzyżowej, sprowadzone z Wiednia w 1875 r. Organy 8-głosowe, remontowane przez Józefa Stacha z Ujanowic. Dzwon z 1711 roku odlany przez gdańskiego ludwisarza Absaloma Wittwercka.

LITERATURA

Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. I, Województwo krakowskie, z. 7, Powiat limanowski, Warszawa 1953
Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacia, opr. zb., Pruszków 2001
Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Parafie ziemi limanowskiej, opr. zb., Proszówki 2009
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001
Strona internetowa: http://www.mecina.diecezja.tarnow.pl/

Poprawiony: czwartek, 11 lipca 2013 20:25
 
«pierwszapoprzednia12345678910następnaostatnia»

Strona 3 z 60
Radyo dinle mp3 radyo muzik dinle sarki dinle radyolar muzik oyna oyun oyunus oyunlar r57.txt c99.txt hackerbox