koscioly


Ochotnica Dolna, kościół Znalezienia Krzyża Św. PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
piątek, 20 czerwca 2014 09:32

Ochotnica Dolna, miejscowość w powiecie nowotarskim (województwo małopolskie).
HISTORIA. Pierwszy kościół w Ochotnicy Dolnej powstał w XVI w. i nosił wezwanie św. Krzyża. Wtedy też istniała tu placówka duszpasterska zależna od parafii w Tylmanowej. Obecny kościół został zbudowany w latach 1813-16 po spaleniu poprzedniej świątyni. Około 1899 r. kościół został rozbudowany o dwie kaplice boczne. W 1912 r. wymieniono poszycie dachowe kościoła z gontowego na blaszane. Gruntowny remont kościoła został przeprowadzony w latach 1928-30 pod kierunkiem budowniczego Jana Malinowskiego. W 1925 r. biskup tarnowski Leon Wałęga erygował w Ochotnicy Dolnej parafię. Ostatni gruntowny remont kościoła przeprowadzono w 2010 r.
ARCHITEKTURA. Drewniany, bez wyraźnych cech stylowych, oszalowany i kryty blachą. Złożony z nawy i węższego prezbiterium, wzniesionych w konstrukcji zrębowej oraz wieży o konstrukcji słupowej. Prezbiterium zamknięte jest ścianą prostą, od północy przylega do niego zakrystia a od południa niewielka kaplica. Nawa jest znacznie większa i szersza od prezbiterium, przylegają do niej dwie symetryczne kaplice dostawione od zachodniej strony. Prezbiterium i nawa nakryte są dwuspadowym dachem o wspólnej kalenicy z wieżyczką na sygnaturkę nad prezbiterium. Od frontu dostawiona jest wieża kwadratowa, przedzielona okapem na dwie kondygnacje i nakryta pseudobarokowym hełmem z latarnią. Wewnątrz nawa nakryta jest stropem płaskim, który nad prezbiterium przechodzi w pozorne sklepienie kolebkowe. Portal do nawy wycięty jest w kształcie tzw. oślego grzbietu. Polichromia na stropie i ścianach ornamentalna i figuralna z 2. połowy XIX w., odnowiona w 1950 r. przez Pawła Mitkę. Na stropie prezbiterium przedstawiona jest scena Przemienienia Pańskiego, zaś nad nawą Sad Ostateczny.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA pochodzi częściowo z kościoła franciszkanów w Nowym Sączu. Trzy ołtarze późnobarokowe z 1. ćw. XVIII w., częściowo przekształcone. W ołtarzu głównym umieszczony jest rzeźbiony barokowy krucyfiks z XVII w. W jednym z ołtarzy bocznych znajduje się barokowy obraz św. Franciszka z XVII w. Ambona późnobarokowa z XVIII w. Organy 16-głosowe, wykonane w 1746 r. przez Johanna Georga Neßlinga, przeniesione z kościoła ewangelickiego w Grodziszczu. Sygnaturka na wieżyczce odlana w 1746 r.
DZWONNICA wolnostojąca, współczesna z dzwonem odlanym w 1827 w Legnicy (Liegnitz).

 

LITERATURA

Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacia, opr. zb., Pruszków 2001
Katalog organów w diecezji tarnowskiej, oprac. Pasternak P., maszynopis
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001
Strona internetowa: http://www.parafia.ochotnica.pl/
(dostęp 20.06.2014)

Poprawiony: piątek, 20 czerwca 2014 09:43
 
Kamienica, kościół Przemienienia Pańskiego PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
piątek, 23 maja 2014 04:15

Kamienica, kościół Przemienienia Pańskiego

Kamienica, miejscowość w powiecie limanowskim (województwo małopolskie).
HISTORIA. Parafia w Kamienicy powstała prawdopodobnie w końcu XIII w. dzięki uposażeniu przez klaryski ze Starego Sącza. Pierwsza wzmianka o jej istnieniu pochodzi z 1313 r. Pierwszy kościół w Kamienicy wzmiankowany jest w 1330 r., został on zniszczony przez pożar w 1646 r. Następny kościół uległ zniszczeniu w czasie powodzi w 1662 r. Trzeci z kolei kościół drewniany, zbudowany został w 1673 r. Był wielokrotnie przekształcany i przetrwał do 1931 r. kiedy to został zniszczony w czasie pożaru. Obecny murowany kościół zbudowany został w latach 1932-37 przez katowickiego architekta Szołdrskiego, jego konsekracji dokonał w 1951 r. biskup tarnowski Jan Stepa.
ARCHITEKTURA. Eklektyczny z przewagą elementów nawiązujących o baroku. Złożony jest z trójnawowego korpusu i krótkiego, zamkniętego trójbocznie prezbiterium, przy którym znajduje się zakrystia. Od frontu wznosi się kwadratowa wieża, częściowo wtopiona w korpus, z oknami termowymi w górnej kondygnacji, nakryta pseudobarokowym hełmem z latarnią. Nawę główną nakrywa wysoki dach dwuspadowy z wieżyczką na sygnaturkę z latarnią, nad prezbiterium niższy dach dwuspadowy, zaś nad nawami bocznymi dachy jednospadowe. Wewnątrz nawa główna nakryta jest sklepieniami kolebkowymi z lunetami, nawy boczne nakrywają sklepienia kolebkowo-krzyżowe. Nawa główna otwarta jest do naw bocznych półkolistymi arkadami. Prezbiterium oddzielone jest od nawy parami kolumn, które wspierają półkolistą tęczę.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Ołtarz główny i dwa boczne wykonane w latach 1959-61 z rzeźbami autorstwa Leona Strządały. W ołtarzu głównym rzeźbiarska scena Przemienienia Pańskiego. W ołtarzach bocznych Serce Jezusa, św. Małgorzata i MB Różańcowa w otoczeniu scen Tajemnic Różańca. Dwa ołtarze boczne wykonał w 1954 r. Czesław Lenczowski. Chrzcielnica drewniana z 1937 r. Organy 18-głosowe wykonane w 1962 r. w firmie Biernacki. Trzy dzwony wykonane w 1936 r. w Odlewni dzwonów Schwabe w Białej. Największy z nich o nazwie św. Jan Ewangelista waży 100 kg, drugi mniejszy bez nazwy (80 kg) i sygnaturka (28 kg).

LITERATURA

Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Krasnowolski B., Leksykon zabytków architektury Małopolski, Warszawa 2013
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001

Poprawiony: piątek, 23 maja 2014 04:41
 
Jazowsko, kościół Nawiedzenia NMP PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
wtorek, 22 kwietnia 2014 07:34

Jazowsko, kościół Nawiedzenia NMP

Jazowsko, miejscowość w powiecie n0owosądeckim (województwo małopolskie).
HISTORIA. Parafia w Jazowsku powstała prawdopodobnie w 2. połowie XIII w. Pierwsza wzmianka o istnieniu tutejszej parafii pochodzi z 1310 r. Obecny kościół zbudowany został w latach 1705-1726, jego konsekracji dokonał w 1740 r. sufragan krakowski, biskup Michał Kunicki. Po 1780 r. dobudowano wieżę od frontu. Na przełomie XIX/XX w. kościół został powiększony o południową nawę boczną.
ARCHITEKTURA. Kościół jest barokowy, murowany, otynkowany, kryty blachą. Złożony z nawy i węższego prezbiterium, zamkniętego ścianą prostą. Przy prezbiterium od północy mieści się zakrystia ze skarbcem na piętrze. Do nawy od północy dostawiona jest kruchta z kaplicą i przedsionkiem, od południa dobudowana została nawa boczna, zaś od frontu przylega kwadratowa wieża, nakryta hełmem baniastym z latarnią. Dachy nad nawą i prezbiterium dwuspadowe, z wieżyczką na sygnaturkę nad nawą. Połacie dachu nad prezbiterium przechodzą nad przybudówki zakrystyjne. Nawa od zewnątrz opięta przyporami. Wnętrza poza nawą boczną nakryte są sklepieniami kolebkowymi z lunetami. Zachowały się trzy portale kamienne, barokowe z XVIII w., z nich dwa uszate. Polichromia wnętrza figuralna i ornamentalna z lat 1964-65, malowana przez Jerzego Ostrowskiego. W prezbiterium odsłonięty jest fragment barokowej polichromii z 1735 r. ze sceną Zwiastowania.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Ołtarz główny późnobarokowy z 2. ćw. XVIII w., z bramkami na których ustawione są posągi śś. Stanisława i Wojciecha. W polu środkowym gotycki obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem z 2. połowy XV w. z domalowanymi aniołami w początku XVII w. W zwieńczeniu ołtarza rzeźba NMP Wniebowziętej. Pięć ołtarzy bocznych. Dwa z nich ustawione przy tęczy, regencyjne z około 1730 r. Pierwszy, lewy z barokowymi obrazami z XVIII w. Śmierci św. Józefa w polu głównym i św. Jana Nepomucena w zwieńczeniu. Drugi, prawy z obrazami Najświętszego Serca Pana Jezusa z przełomu XIX i XX w. w polu środkowym i św. Jana Kantego z XVIII w. w zwieńczeniu. Trzeci ołtarz dawniej jako główny, obecnie ustawiony przy północnej ścianie nawy, późnorenesansowy z 1621 r., o bogatej dekoracji w stylu manieryzmu niderlandzkiego. W polu głównym obrazy Matki Bożej Różańcowej i św. Stanisława z XIX/XX w., zaś w predelli pierwotne obrazy ze scenami Modlitwy w Ogrójcu i Opłakiwania. Czwarty ołtarz w kaplicy, późnorenesansowy z 1. połowy XVII w., zdekompletowany, w nim obraz św. Franciszka z XIX/XX w. oraz cztery malowidła ewangelistów z XVII w. w polach bocznych. Piąty ołtarz w nawie bocznej, prowizoryczny z rzeźbą Piety. Chrzcielnica kamienna z XVII w. Ambona rokokowa z 1. połowy XVIII w. z malowidłami ewangelistów na parapecie. Rzeźbiona Grupa Ukrzyżowania, barokowo-ludowa z 2. połowy XVII w. Organy 13-głosowe wykonał w 1900 r. Tomasz Fall, organmistrz ze Szczyrzyca. Trzy dzwony wykonane w 1966 r. w Odlewni dzwonów Felczyńskich w Przemyślu: Maryja 720 kg; Jan 430 kg; Piotr 220 kg.

 LITERATURA

 Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Krasnowolski B., Leksykon zabytków architektury Małopolski, Warszawa 2013
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001
Strona internetowa: http://www.parafiajazowsko.pl/

Poprawiony: piątek, 23 maja 2014 04:34
 
Mikluszowice, kościół św. Jana Chrzciciela PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
sobota, 29 marca 2014 21:39

Mikluszowice, kościół św. Jana Chrzciciela

Mikluszowice, miejscowość w powiecie bocheńskim (województwo małopolskie)
HISTORIA. Parafia w Mikluszowicach powstała przypuszczalnie w XII w., pierwsza wzmianka o jej istnieniu pochodzi z 1326 r. Wiadomo, że obecny kościół jest co najmniej czwartym z kolei. Z 1440 r. pochodzi wzmianka istnieniu kościoła drewnianego. Krótko potem musiał on ulec zniszczeniu skoro w 1455 r. cieśla Maciej Mączka zawarł umowę z właścicielem dóbr w Mikluszowicach Mikołajem Cikowskim na budowę drewnianego kościoła. Maciej Mączka posiadał tytuł Cieśli Królewskiego i był budowniczym zachowanego do dziś kościoła św. Bartłomieja w Mogile (obecnie na terenie Krakowa). Wzniesiony przez Mączkę kościół uległ zniszczeniu w wyniku pożaru w 1653 r. Wkrótce z fundacji Aleksandra Michała Lubomirskiego wzniesiono kolejny drewniany kościół, który został konsekrowany w 1666 r. przez biskupa sufragana krakowskiego Mikołaja Oborskiego. Także ten kościół został zniszczony przez pożar w 1832 r. Obecny murowany kościół zbudowany został w latach 1858-63 a konsekracji świątyni dokonał w 1891 r. biskup tarnowski Ignacy Łobos. Kościół był odnawiany w 1896 r., przebudowano wtedy dach i wzniesiono nową wieżyczkę na sygnaturkę oraz przekształcono fasadę i powiększono okna. W latach 1920-21 kościół został odnowiony po szkodach wojennych z 1915 r.
ARCHITEKTURA. Kościół łączy w sobie cechy józefinizmu i późnego klasycyzmu. Zbudowany z cegły, otynkowany. Złożony z trójnawowego korpusu oraz węższego i krótkiego prezbiterium, zamkniętego ścianą prostą. Do prezbiterium od wschodu dostawiona jest zakrystia. Korpus poprzedza płytki przedsionek z nadbudowaną nad nim wieżą. Wieża czworoboczna o ściętych narożach, nakryta hełmem ostrosłupowym. Przedsionek nakryty jest trójkątnym frontonem, wspartym na pilastrach. W wejściu półkoliście zamknięty portal a nad nim okulus. Nad korpusem wznosi się spłaszczony dach dwuspadowy z wieżyczką na sygnaturkę z latarnią.  Elewacje boczne przeprute są dużymi półkolistymi oknami. Wewnątrz nawa główna otwarta do naw bocznych półkolistymi arkadami, wspartymi na czworobocznych filarach, które dźwigają sklepienia żaglaste. Polichromia wnętrza figuralna, pochodzi z początku XX w. W prezbiterium na sklepieniu umieszczona jest scena Koronacji NMP, w nawie głównej Chrystus w Ogrojcu, Przemienienie Pańskie i św. Izydor. W nawach bocznych przedstawione zostały postacie aniołów.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Ołtarze neobarokowe z 2. połowy XIX w. W ołtarzu głównym obraz śś. Janów Chrzciciela i Ewangelisty, namalowany przez Walerego Eliasza Radzikowskiego oraz obraz Ukrzyżowania na zasuwie. W ołtarzach w nawach bocznych umieszczone są obrazy, w lewym Matka Boża Różańcowa, w prawym św. Józef, namalowany przez Stanisława Fischera oraz obraz św. Mikołaja na zasuwie. Ołtarze przy filarach poświęcone są Najświętszemu Sercu Pana Jezusa lewy oraz Matce Bożej prawy. Chrzcielnica z 1850 r. z drewnianą pokrywą z rzeźbioną Grupą Chrztu w Jordanie. Rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego, późnogotycka z początku XVI w.  Organy 18-głosowe, wykonane w 1896 r. przez Jana Śliwińskiego, organmistrza ze Lwowa. Trzy dzwony, wszystkie wykonane w Odlewni dzwonów Felczyńskich w Przemyślu w 1948 r.: Jan Chrzciciel (800 kg.) i Maria (600 kg.) i Stanisław (300 kg.).


LITERATURA

Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Krasnowolski B., Leksykon zabytków architektury Małopolski, Warszawa 2013
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
Piątkowska Ł., Parafie Ziemi Bocheńskiej, Bochnia 2004
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001

Poprawiony: niedziela, 30 marca 2014 06:53
 
Grobla, kościół Imienia NMP PDF Drukuj Email
Wpisany przez Administrator   
piątek, 28 lutego 2014 21:58

Grobla, kościół Imienia NMP

Grobla, miejscowość w powiecie bocheńskim (województwo małopolskie).
HISTORIA. W roku 1906 biskup tarnowski Leon Wałęga utworzył w Grobli ekspozyturę niezależną od parafii Mikluszowice. W 1925 r. biskup Wałęga erygował w Grobli parafię. Obecny kościół wzniesiono w latach 1906-1909 pod kierunkiem budowniczego Kazimierza Kotłowskiego. Jako autora projektu kościoła B. Krasnowolski podaje architekta Jana Sas-Zubrzyckiego. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że kościół w Grobli mocno kontrastuje z innymi realizacjami Sas-Zubrzyckiego, chociażby surowością detalu architektonicznego.
ARCHITEKTURA. Neogotycki, murowany z cegły z użyciem kamienia. Jednonawowy, z transeptem i prezbiterium, zamkniętym trójbocznie. Od frontu przy nawie dostawiona wieża, do prezbiterium od północy i południa przylegają przybudówki zakrystyjne. Wieża kwadratowa o ściętych narożach, nakryta hełmem ostrosłupowym. Dachy nad kościołem dwuspadowe z neogotycką wieżyczką na sygnaturkę nad skrzyżowaniem naw. Na zewnątrz kościół opięty jest uskokowymi przyporami, między którymi mieszczą się ostrołukowe okna. Ramiona transeptu zamknięte są ścianami prostymi z parami bliźnich okien i zwieńczonymi trójkątnymi blendowymi szczytami. Polichromia wnętrza dekoracyjna z 1937 r. W jednym z okien witraż ze sceną Wniebowzięcia NMP wykonany w 1909 r. w firmie Żeleńskiego w Krakowie.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA jednolite, neogotyckie wykonane w latach 1909-1911 przez snycerza Antoniego Wróbla. Składają się na nie trzy ołtarze, ambona i ławy. Chrzcielnica kamienna, neogotycka z początku XX w. Organy 13-głosowe, wykonane w 1909 r. przez Tomasza Falla, organmistrza ze Szczyrzyca. Trzy dzwony odlane w 1958 r. w Odlewni dzwonów Felczyńskich w Przemyślu: Maria 700 kg, Józef 420 kg i bez nazwy 220 kg.

LITERATURA

Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacia, opr. zb., Pruszków 2001
Krasnowolski B., Leksykon zabytków architektury Małopolski, Warszawa 2013
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001

Poprawiony: sobota, 01 marca 2014 21:47
 
«pierwszapoprzednia12345678910następnaostatnia»

Strona 3 z 62
Radyo dinle mp3 radyo muzik dinle sarki dinle radyolar muzik oyna oyun oyunus oyunlar r57.txt c99.txt hackerbox