koscioly


Podegrodzie, kościół św. Jakuba PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
czwartek, 31 października 2013 22:22

Podegrodzie, kościół św. Jakuba

 Podegrodzie, miejscowość w powiecie nowosądeckim (województwo małopolskie).
HISTORIA. Parafia w Podegrodziu uważana jest za jedną z najstarszych w diecezji tarnowskiej i powstała być może już w XI w. Pierwsza wzmianka o jej istnieniu pochodzi z 1310 r. Obecny kościół zbudowany został w latach 1830-35 na miejscu starszej świątyni zniszczonej podczas pożaru w 1822 r. Konsekracji kościoła dokonał w 1935 r. biskup tarnowski Franciszek Pisztek.
ARCHITEKTURA. Późnoklasycystyczny, zbudowany z cegły, otynkowany. Złożony z trójnawowego, halowego korpusu z węższym prezbiterium, zamkniętym półkoliście. Po bokach do prezbiterium przylegają dwie symetryczne, kwadratowe przybudówki, mieszczące zakrystię i kruchtę. Do nawy od północy dostawiona jest kaplica a od frontu znajduje się wieża, wtopiona w bryłę korpusu wraz z dwoma pomieszczeniami po jej bokach. Wieża kwadratowa nakryta jest hełmem baniastym z latarnią. Okna w wieży ujęte są pilastrami. Nad korpusem wznosi się dach wielospadowy z wieżyczką na sygnaturkę, nad prezbiterium dach dwuspadowy. Kaplica kwadratowa, nakryta kopułą z latarnią. Fasada frontowa nieco zryzalitowana w części środkowej, zwieńczona trójkątnym przyczółkiem, wspartym na czterech pilastrach. Między pilastrami portal wejściowy zamknięty półkoliście, z dużym oknem termowym powyżej. Wnętrza nakryte są sklepieniami kolebkowymi i żaglastymi, poszczególne przęsła naw wydzielone są gurtami.
WYPOSAŻENIE WNETRZA. Ołtarz główny późnoklasycystyczny z 1865 r., projektowany przez Alojzego Pazdanowskiego, z obrazem św. Jakuba, namalowanym w 2006 r. przez Kazimierza Twardowskiego. Dwa ołtarze boczne, barokowo-klasycystyczne z końca XVIII w., z obrazami św. Anny oraz św. Józefa. Ambona z płaskorzeźbami ewangelistów na parapecie z XIX w. Chrzcielnica marmurowa, barokowa z XVII w. Obrazy: NMP Królowej Polski, malowany przez Alojzego Pazdanowskiego oraz O. Stanisław Papczyński, malowany w 1956 r. przez Czesława Lenczowskiego. Rzeźby: grupa Nawiedzenia, późnorenesansowa z XVI-XVII w.; dwa posągi świętych biskupów, barokowo ludowe XVIII w.; Chrystus Ukrzyżowany XVIII w. oraz Chrystus u słupa, barokowo-ludowy XVIII w. Organy 22-głosowe, wykonane w 1962 w firmie Biernacki. Trzy dzwony: 1. Odlany w 1923 r. (100 kg); 2. i 3. oba odlane w 1965 r. w Odlewni dzwonów Felczyńskich w Przemyślu: „Jakub” (600 kg) i „Maryja” (350 kg).

 LITERATURA

 Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. I, Województwo krakowskie, z. 10, Powiat nowosądecki, Warszawa 1953
Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Krasnowolski B., Leksykon zabytków architektury Małopolski, Warszawa 2013

Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J., Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001
Strona internetowa: http://www.podegrodzie.diecezja.tarnow.pl/

 

Poprawiony: sobota, 02 listopada 2013 07:09
 
Łącko, kościół św. Jana Chrzciciela PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
wtorek, 08 października 2013 21:17

Łącko, kościół św. Jana Chrzciciela

Łącko, miejscowość w powiecie nowosądeckim (województwo małopolskie).
HISTORIA. Parafia w Łącku powstała prawdopodobnie w XII w. a pierwsza wzmianka o jej istnieniu pochodzi z 1292 r. kiedy wieś należała już do klarysek ze Starego Sącza. Obecny kościół zbudowany został przed 1720 r. W tym właśnie roku był konsekrowany przez Jana Tarłę biskupa kijowskiego. Prawdopodobnie około 1748 r. do kościoła dobudowano nawy boczne. W latach 1930-35 kościół został powiększony według projektu Franciszka Mączyńskiego. W czasie tej rozbudowy przedłużono prezbiterium, dobudowano po jego bokach dwie kaplice oraz dwie przybudówki zakrystyjne.
ARCHITEKTURA. Barokowy, przekształcony w duchu modernizmu. Złożony z trójnawowego korpusu bazylikowego i wydłużonego dwuczłonowego prezbiterium, zamkniętego ścianą prostą. Po bokach prezbiterium od północy i południa dostawione są dwie kaplice, z nich północna z półkolistą apsydą oraz dwie zakrystie. Do korpusu nawowego od zachodu przylega kwadratowa wieża, podzielone gzymsami na cztery kondygnacje i nakryta baniastym hełmem barokowym z latarnią. Nad prezbiterium, nawą główną i kaplicą południową dachy dwuspadowe, nad nawami bocznymi dachy jednospadowe, nad przybudówkami zakrystyjnymi dachy wielospadowe i nad kaplicą północną kopuła z latarnią. Wewnątrz w nawie głównej i starszej części prezbiterium sklepienia kolebkowe z lunetami, w nawach bocznych oraz w dobudowanej części prezbiterium sklepienia kolebkowo-krzyżowe, zaś w kaplicy północnej pozorna kopuła. Wewnątrz nawa główna otwarta do naw bocznych półkolistymi arkadami filarowymi. W wejściu do kaplicy znajduje się kamienny barokowy portal z 1. połowy XVIII w. Na zewnątrz w wejściach do wieży i naw bocznych trzy portale kamienne, barokowe z XVIII w. Polichromia figuralna i ornamentalna malowana przez Franciszka Walczowskiego w 1958 r.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Ołtarz główny manierystyczny z 1621 r., wykonany przez snycerza Baltazara Kuncza z Kleparza dla kościoła klarysek w Starym Sączu, uzupełniony po bokach późnobarokowymi bramkami z połowy XVIII w. W polu środkowym ołtarza umieszczony jest barokowy obraz Matki Bożej Szkaplerznej z XVII-XVIII w. a w zwieńczeniu św. Michał Archanioł, barokowy z XVIII w., na bramkach zaś umieszczone są obrazy śś. Mikołaja i Stanisława bpa, barokowe z XVIII w. Ołtarze boczne: 1. w kaplicy północnej, późnobarokowy z 2. połowy XVIII w., z obrazem Matki Bożej Różańcowej z 2. połowy XIX w.; 2. w kaplicy południowej manierystyczny z 1. połowy XVII w., ze współczesnymi mu obrazami: Ukrzyżowania w polu środkowym, Matki Bożej Bolesnej w zwieńczeniu oraz Chrystusa opłakiwanego przez aniołów w predelli; 3. w lewej nawie bocznej późnomanierystyczny z początku XVII w. z obrazem Serca Jezusa w polu środkowym i barokowym obrazem NMP Niepokalanie Poczętej z 1694 r. w zwieńczeniu; 4. w prawej nawie wczesnobarokowy z 1. połowy XVII w. z czterema obrazami świętych z 1. połowy XVII w. umieszczonymi w polach bocznych. Chrzcielnica kamienna, gotycka z 1493 r.. Ambona późnobarokowa z 2. połowy XVIII w. z obrazem Chrztu w Jordanie w zaplecku. Prospekt organowy późnobarokowy z XVIII w. Organy 15-głosowe wykonał w latach 1894-1902 Tomasz Fall ze Szczyrzyca. Konfesjonały i ławy wykonane po 1945 r. Trzy dzwony, z których jeden „Jan” powstał w Odlewni dzwonów Felczyńskich w Przemyślu w 1950 r., zaś pozostałe dwa: „św. Michał Archanioł” (960 kg) i „św. Józef” (320 kg) odlali Fr. Kubica i Fr. Drozd z Dąbrowy Górniczej.

LITERATURA

Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. I, Województwo krakowskie, z. 10, Powiat nowosądecki, Warszawa 1953
Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Krasnowolski B., Leksykon zabytków architektury Małopolski, Warszawa 2013

Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J., Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001

Poprawiony: środa, 09 października 2013 07:14
 
Łukowica, kościół św. Andrzeja PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
niedziela, 15 września 2013 07:40

Łukowica, kościół św. Andrzeja

Łukowica, miejscowość w powiecie limanowskim (województwo małopolskie).
HISTORIA. Parafia w Łukowicy powstała prawdopodobnie w 2. połowie XIII w. a pierwsza wzmianka o niej pochodzi z 1325 r. Obecny kościół zbudowany został w latach 1693-97 z fundacji Hieronima Sędzimira na miejscu wcześniejszego kościoła gotyckiego. Nie można jednak wykluczyć, że doszło wtedy do odnowienia i powiększenia gotyckiej świątyni. Taką właśnie tezę wysunął autor tekstu na stronie parafii w Łukowicy. Przed 1720 r. do nawy dostawiona została wieża. W XIX i XX w. kościół był kilka razy odnawiany.
ARCHITEKTURA. Kościół drewniany o cechach barokowych, wzniesiony w konstrukcji zrębowej. Złożony z prostokątnej wydłużonej nawy, węższego prezbiterium zamkniętego trójbocznie z symetrycznymi przybudówkami po jego bokach, również zamkniętymi trójbocznie, mieszczącymi zakrystię i kaplicę. Na zamknięciu prezbiterium Ogrójec, z rzeźbami i malowidłami ludowymi z XVIII-XIX w. Przy nawie od południa niewielka kruchta, zaś od zachodu kwadratowa wieża wniesiona w konstrukcji słupowej o ścianach zwężających się ku górze, z zaakcentowaną szalunkiem izbicą. Wieżę nakrywa baniasty hełm z latarnią. Nad nawą i prezbiterium wspólny dach dwuspadowy o jednej kalenicy z barokową wieżyczką na sygnaturkę z latarnią. Nad przybudówkami przy prezbiterium niskie dachy namiotowe z baniastymi kopułkami. Wnętrza nakryte są pozornymi sklepieniami kolebkowymi, w nawie z płaskimi odcinkami stropowymi po bokach. Polichromia ornamentalna i figuralna została wykonana w 1878 r. przez nieznanego artystę. Na sklepieniu prezbiterium widnieje scena Chrystusa w Emaus, zaś na sklepieniu nawy przedstawiona jest scena Koronacji Matki Bożej. Na ścianach bocznych znajdują się postacie czterech ewangelistów, scena Bożego Narodzenia oraz Chrystus Dobry Pasterz, którego postać jest pozostałością starszej barokowej polichromii z XVII lub XVIII w.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Ołtarz główny barokowy z XVII w., z bramkami i ustawionymi na nich posągami. W polu środkowym umieszczony jest późnogotycki obraz Świętej Rodziny z około 1520 r., będący pozostałością tryptyku. Na zasuwie znajduje się obraz św. Andrzeja z połowy XIX w. W zwieńczeniu ołtarza umieszczona jest rzeźbiona Trójca Święta. Dwa ołtarze boczne w nawie, późnobarokowe z XVIII w. W lewym ołtarzu obraz św. Teresy od Dzieciątka Jezus, zaś w prawym obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Ołtarz w kaplicy późnobarokowy z XVIII w. z obrazem św. Michała Archanioła z XVIII w. Ambona barokowa z XVIII w. z obrazami ewangelistów na parapecie. Chrzcielnica kamienna z 1693 r. Krucyfiks barokowy w tęczy z XVIII w. Obraz św. Mikołaja z XVII w. w zakrystii. Organy 15-głosowe wykonane przez Tomasza Falla, organmistrza ze Szczyrzyca w 1905 r.
DZWONNICA wolnostojąca, wzniesiona w 1953 r. w miejscu poprzedniej. Drewniana, kwadratowa, nakryta dachem namiotowym. Zawieszone są w niej dwa dzwony odlane w 1962 r. na pamiątkę II Soboru Watykańskiego przez Franciszka Drożdża: Stefan (600 kg) i Jan (450 kg).

LITERATURA

Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. I, Województwo krakowskie, z. 7, Powiat limanowski, Warszawa 1953
Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Kornecki M., Kościoły drewniane w Małopolsce, Kraków 1999

Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacia, opr. zb., Pruszków 2001
Parafie ziemi limanowskiej, opr. zb., Proszówki 2009
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J., Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001
Strona internetowa: http://www.parafia.lukowica.org

Poprawiony: środa, 09 października 2013 05:40
 
Czarny Potok, kościół św. Marcina PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
środa, 28 sierpnia 2013 12:45

Czarny Potok, kościół św. Marcina

Czarny Potok, miejscowość w powiecie nowosądeckim (województwo małopolskie).
HISTORIA. Pierwsza wzmianka o parafii w Czarnym Potoku pochodzi z 1325 r. jednak jej początki sięgają zapewne 2. połowy XIII w. Pierwotnie istniał tu drewniany kościół, który w 1449 r. został zastąpiony kolejnym, również drewnianym. Jego fundacji dokonali zapewne przedstawiciele rodu Ryterskich herbu Topór, którzy byli właścicielami wsi. Obecny kościół zbudowany został w 1755 r. Wraz z rozwojem kultu Matki Bożej Bolesnej kościół okazał się za mały i w 1906 r. został powiększony. Przedłużono wtedy nawę, dobudowano kaplicę oraz wieżę. Kolejna przebudowa miała miejsce w 1970 r. kiedy to w przyziemiu wieży zbudowano murowany przedsionek a jego ściany pobito gontem.
ARCHITEKTURA. Drewniany, zbudowany w konstrukcji zrębowej z wieżą o konstrukcji słupowej, o ścianach oszalowanych i dachach pokrytych blachą. Złożony z nawy i węższego prezbiterium, zamkniętego trójbocznie. Przy prezbiterium od północy zakrystia z niewielkim przedsionkiem. Przy nawie od południa kaplica prostokątna a od zachodu dostawiona kwadratowa wieża z przedsionkiem w przyziemiu. Nawę i prezbiterium nakrywa dach o wspólnej kalenicy z wieżyczką na sygnaturkę nad nawą. Kaplicę nakrywa dach trójspadowy. Wieża o pionowych ścianach, nakryta jest wydatnym hełmem w kształcie kulistej bani z latarnią i cebulastym zwieńczeniem. Wnętrze kościoła nakrywa pozorne sklepienie kolebkowe, w nawie z płaskimi odcinkami stropowymi po bokach. Polichromia wnętrza ornamentalna i figuralna wykonana w latach 1995-96 przez malarza Marka Niedojadło. Na sklepieniach przedstawione zostały sceny Koronacji Marii w prezbiterium i Wniebowzięcia w nawie. Tej ostatnie scenie towarzyszą czterej aniołowie, którzy trzymają kartusze z kolejnymi scenami z życia Marii: Zwiastowania, Nawiedzenia, Bożego Narodzenia i Ofiarowania Jezusa w świątyni. Na zachodniej ścianie nawy widnieje Veraicon a na bocznych ścianach Mojżesz i Eliasz. W kaplicy bocznej przedstawiona została scena Powrotu syna marnotrawnego oraz postaci śś. Faustyny Kowalskiej, Alberta Chmielowskiego i Kingi.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Ołtarz główny rokokowo-klasycystyczny z XVIII w. z dwiema późnorenesansowymi kręconymi kolumnami pochodzącymi ze starszego ołtarza z końca XVII w. W polu środkowym umieszczony barokowy obraz Piety, zwany też Opłakiwaniem z Czarnego Potoku namalowany w 1649 r., łaskami słynący od XVII w. Na zasuwie umieszczony obraz św. Marcina, namalowany w 1911 r. przez Romana Bieniasza. Po bokach dwie rzeźby św. Marcina, przedstawiające go jako legionistę rzymskiego i biskupa. W zwieńczeniu obraz św. Szczepana. Dwa ołtarze boczne, barokowe z 2. połowy XVII w. W polu środkowym lewego ołtarza obraz Serca Pana Jezusa z 1890 r., po bokach obrazy śś. Mikołaja i Bartłomieja oraz rzeźby śś. Barbary i Katarzyny, zaś w zwieńczeniu obraz św. Kazimierza. W polu środkowym prawego ołtarza obraz Matki Bożej Różańcowej z 1867 r. a w zwieńczeniu rzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem z XVII w. Ołtarz w kaplicy barokowo-klasycystyczny z XIX w. z rzeźbami ludowymi śś. Jana Nepomucena i Jana Chrzciciela oraz nowym posągiem św. Antoniego po środku. Ławy o dekoracji ludowej z XIX w. Chrzcielnica z 1925 r. Organy 9-głosowe powstałe w 1914 r. w firmie Rieger-Jaegerndorf. Obrazy: 1. Veraicon z XVII w.; NMP Niepokalanie Poczęta z 2. poł. XVIII w.; św. Rodzina z XVIII w.; Ukrzyżowanie malowane w 1831 r. przez Feliksa Hanoscha. W Muzeum Diecezjalnym w Tarnowie przechowywany jest gotycki obraz Opłakiwanie z Czarnego Potoku, powstały w połowie XV w. Rzeźby: 1. Chrystus Zmartwychwstały, późnogotycka z 1. ćw. XVI w.; 2-3. Śś. Piotr i Paweł, barokowo-ludowe z XVIII/XIX w.; cztery krucyfiksy barokowo-ludowe z XVIII-XIX w. Trzy dzwony: 1. Maria wykonany w 1948 r. w Odlewni dzwonów Schwabe w Białej (250 kg); 2. Andrzej Bobola nieustalonego odlewu (170 kg); 3. Józef nieustalonego odlewu w 1966 r. (350 kg)

LITERATURA

Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. I, Województwo krakowskie, z. 10, Powiat nowosądecki, Warszawa 1953
Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972

Kornecki M., Kościoły drewniane w Małopolsce, Kraków 1999

Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacia, opr. zb., Pruszków 2001
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J., Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001
ks. Szczebak W., Przewodnik po Sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej w Czarnym Potoku, Czarny Potok 2003
Strona internetowa: http://www.czarnypotok.iap.pl/pl

Poprawiony: środa, 09 października 2013 05:39
 
Przyszowa, kościół św. Mikołaja PDF Drukuj Email
Wpisany przez Marek Sztorc   
piątek, 02 sierpnia 2013 05:26

Przyszowa, kościół św. Mikołaja

Przyszowa, miejscowość w powiecie limanowskim (województwo małopolskie).
HISTORIA. Parafia w Przyszowej istniała już w 1325 r. a kolejną wzmiankę przynosi w XV w. Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis Jana Długosza. W latach 1577-1608 kościół został zajęty na zbór przez arian, którzy sprofanowali i zdewastowali świątynię tak, że nie nadawała się do celów kultu. W jej miejsce w 1612 r. Marcin Wierzbięta, ówczesny właściciel wsi ufundował nowy, także drewniany kościół. Jego konsekracji dokonał w 1638 r. biskup sufragan krakowski Tomasz Oborski. Kościół ten został rozebrany w 1901 r. a w jego miejsce wzniesiono w latach 1901-06 obecną murowaną świątynię według projektu architekta Teodora Talowskiego. Budowę kościoła finansowali parafianie oraz dziedzice przyszowscy: Józef Żuk-Skarszewski i jego syn Adam. Konsekracji kościoła dokonał w 1913 r. biskup tarnowski Leon Wałęga.
ARCHITEKTURA. Neogotycki, zbudowany z cegły i kamienia. Złożony z nawy, rozszerzającej się na wysokości kaplic bocznych, tworzących rodzaj transeptu oraz z prezbiterium, równego szerokością nawie, zamkniętego trójbocznie. Po bokach prezbiterium dostawione są dwie przybudówki zakrystyjne. Fasada frontowa zwieńczona jest trójkątnym szczytem z olbrzymim posągiem Chrystusa, poniżej wielkie ostrołukowe okno zdobione motywem rozety. Na zewnątrz kościół opięty jest uskokowymi przyporami i obwiedziony gzymsem arkadkowym. Wnętrze oświetlają duże okna ostrołukowe. Nakryty jest dachami dwuspadowymi z wieżyczką na sygnaturkę z latarnią nad skrzyżowaniem nawy z kaplicami. Wnętrze nakrywają sklepienia gwiaździste. Polichromię wnętrza ornamentalną i figuralną wykonał w 1939 r. Adam Miksz z Żywca.
WYPOSAŻENIE WNETRZA częściowo przeniesione ze starego kościoła, częściowo neogotyckie. Ołtarz główny neogotycki z 1953 r., w formie tryptyku, zaprojektowany przez Czesława Lenczowskiego. W polu środkowym obraz św. Mikołaja, malowany przez Cz. Lenczowskiego w 1955 r. a na zasuwie barokowy obraz Ukrzyżowania z XVIII w. Powyżej umieszczona jest płaskorzeźba z przedstawieniem Boga Ojca i Ducha Świętego pod postacią gołębicy w otoczeniu aniołów. W bocznych polach figury św. Józefa po lewej i św. Jana Chrzciciela po prawej. Przy tęczy ustawione dwa ołtarze boczne neogotyckie, wykonane w 1907 r. przez Wojciecha Samka według projektu T. Talowskiego. W lewym ołtarzu łaskami słynący obraz Matki Bożej Wspomożenia Wiernych z XVI w. W prawym figura Najświętszego Serca Pana Jezusa. W ramionach transeptu dwa kolejne ołtarze boczne późnobarokowe z XVIII w. W lewym ołtarzu figura Madonny z Dzieciątkiem, będąca kopią XIV-wiecznej gotyckiej rzeźby przeniesionej do Muzeum Diecezjalnego w Tarnowie. W prawym ołtarzu obraz Przemienienie Pańskie. W prezbiterium ambona późnobarokowa z XVIII w. Chrzcielnica kamienna , wczesnobarokowa z 1617 r., z kartuszami na których herby Strzemię i Ostroga. Organy 22-głosowe wykonał Józef Brylla z Krapkowic w 1958 r. Dawne 10-głosowe organy ze starego kościoła, pochodzące z 1. połowy XIX w., znajduję się obecnie w Muzeum Organów Śląskich w Katowicach. Na wieżyczce na sygnaturkę zawieszony dzwon Mikołaj nieustalonego odlewu z 1732 r. o wadze 75 kg.
DZWONNICA neogotycka, wolnostojąca, murowana z cegły, o trzech arkadowych kondygnacjach zwężających się ku górze, nakryta daszkiem namiotowym. Dzwony: 1. Mikołaj z 1927 r., wykonany w Odlewni dzwonów Schwabe w Białej, waga 500 kg; 2. Jan, waga 250 kg i Maria waga 125 kg, oba wykonane w 1986 r. w Odlewni dzwonów Felczyńskich w Przemyślu.

LITERATURA

Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
Parafie ziemi limanowskiej, opr. zb., Proszówki 2009
Pasternak P., Katalog organów w diecezji tarnowskiej, maszynopis
ks. Rzepa J, Kornecki M., Dzwony Diecezji Tarnowskiej, Kraków 2001
Strona internetowa: http://www.swmikolaj.ovh.org (dostęp 01.08.2013)

Poprawiony: sobota, 03 sierpnia 2013 10:25
 
«pierwszapoprzednia12345678910następnaostatnia»

Strona 3 z 60
Radyo dinle mp3 radyo muzik dinle sarki dinle radyolar muzik oyna oyun oyunus oyunlar r57.txt c99.txt hackerbox